Στο «Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης Σκλίβανης», η λειτουργία του οποίου ξεκίνησε το 2013 στο παλαιό λιθόκτιστο σχολείο του χωριού, είναι συγκεντρωμένα έργα τέχνης και αντικείμενα, που σχετίζονται με τη θρησκευτική τέχνη και τελετουργία και προέρχονται από τους μεταβυζαντινούς ναούς της περιοχής. Αυτά τα εκκλησιαστικά ιστάμενα και κινητά μνημεία αποτελούν για τη Σκλίβανη την πλουσιότερη πηγή τεκμηρίων για την εν λόγω ιστορική περίοδο.
Στον οικισμό σώζονται ναοί με οικοδομικές φάσεις και γραπτό διάκοσμο από τον 17ο και 18ο αιώνα (Άγιος Γεώργιος, Άγιος Βλάσιος, Μονή Αγίου Νικολάου, Άγιος Νικόλαος εντός οικισμού, Κοίμηση της Θεοτόκου) ενώ κατά τον πρώιμο 20ο αιώνα παρατηρούνται αρχιτεκτονικές επεμβάσεις σε προϋπάρχοντες ναούς (Άγιος Νικόλαος εντός οικισμού, Μονή Αγίου Νικολάου), επεμβάσεις σε παλαιότερο ζωγραφικό διάκοσμο (Μονή Αγίου Νικολάου) καθώς και ανοικοδόμηση παλαιότερων ναών (Αγία Μαρίνα). Έργα ζωγραφικής και μεταλλοτεχνίας, λειτουργικά σκεύη, μικροαντικείμενα, εκκλησιαστικά αντικείμενα, παλαίτυπα, ιερατικές στολές συγκροτούν ένα ποικίλο σύνολο τεκμηρίων από τη Σκλίβανη, τα οποία χρονολογούνται από τον 16ο έως τον 20ο αιώνα με έμφαση στον 18ο και 19ο αιώνα.
Η πρωιμότερη από τις εικόνες του Μουσείου είναι η Ανάσταση από το ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, έργο πιθανόν του 16ου αιώνα, με σκαφωτό πλαίσιο και ζωγραφικό σχέδιο ιδιαίτερης λεπτότητας, που συμβαδίζει με το ευρύτερο καλλιτεχνικό πνεύμα του 16ου αιώνα στην Ήπειρο απηχώντας επιδράσεις από την δυτική τέχνη. Ο λιτός, συντηρητικός στο σχέδιο και τη χρωματική απόδοση χαρακτήρας της ζωγραφικής του 17ου αιώνα αντανακλάται σε εικόνες, όπως τον Χριστό Παντοκράτορα από τη Μονή του Αγίου Νικολάου. Έργα του 18ου αιώνα (Χριστός Μέγας Αρχιερεύς του Γεωργίου από τους Καλαρρύτες, Αγία Μαρίνα με σκηνές του Βίου της) χαρακτηρίζονται από τον εικονογραφικό εκλεκτικισμό, τα ζωηρά χρώματα και την εκφραστική απλότητα της εποχής, ενώ η μετάβαση στον 19ο αιώνα αντιπροσωπεύεται από ανώνυμους και σπανιότερα επώνυμους δημιουργούς (Χριστός Μέγας Αρχιερεύς: έργο Θεοδοσίου και Κωνσταντίνου, α’ μισό 19ου αιώνα) που ρέπουν σε ποικιλία ιδιωμάτων με επικράτηση κατά περίπτωση εκλεκτικιστικών, λαϊκότροπων ή άλλων τάσεων. Τέλος, οι εικόνες του 20ου αιώνα εκφράζουν τις προθέσεις της εκκλησιαστικής ζωγραφικής της εποχής για ρεαλιστική απόδοση αλλά με προφανείς σχεδιαστικές αδυναμίες. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η εικόνα του Αγίου Χριστοφόρου, έργο του Πολύκαρπου Ζωγράφου εκ Χιονάδων Κονίτσης, ενός όψιμου εκπροσώπου του κύκλου των Χιοναδιτών ζωγράφων.
